Gastblogger

Yvonne Makkenze de Lange

Gastblogger

Yvonne Makkenze de Lange

Vakantieperikelen

 

Donderdag 25 juli

Vandaag ga ik op avontuur! Ik heb er zin in. Ondanks de hitte van 40 graden, rijd ik naar de jachthaven in Amsterdam Noord. Ik ga een dagje meevaren met Bas, die het uitgestorven authentieke beroep van Parlevinker nieuw leven heeft ingeblazen. Huh? Hoor ik je denken, kan je dat eten? Ja! Hij verkoopt namelijk vers gerookte paling, oesters, zalm en gans. Dit doet hij vanaf een oud bootje dat door de Amsterdamse grachten vaart. Bas was 20 jaar geleden mijn collega. Hij was een interim consultant tijdens een reorganisatie in de organisatie waar ik destijds werkte. Hij zag mij en dat heeft mij een opleiding en carrière boost opgeleverd. Ik ben hem nooit vergeten. Hij heeft echt een verschil in mijn leven gemaakt. Onlangs kwam ik hem tegen op facebook en ontstond er contact. Toen ik hem vertelde hoeveel hij voor mij heeft betekend, raakte hem dat.

 

Hij vertelde dat hij sinds twee jaar zijn handel, verse vis, in Amsterdam vanaf zijn bootje aan man (en vrouw) brengt, ik was aangenaam verrast. Hij nodigde mij uit om een keer een dagje mee te varen. Ik volgde hem op zijn vaart via facebook. Geweldig! Hij heeft veel publiciteit gekregen via kranten, de locale tv en is zelfs door buitenlandse cameraploegen geïnterviewd. Wat een respect heb ik voor deze man, die alle kanten van het leven heeft gezien, net als ik. Hij is nimmer bij de pakken neer gaan zitten en herrijst keer op keer als een Feniks uit de as, ook net als ik. Vandaag is het dus zover en ga ik Bas na 20 jaar weer zien en meevaren. Blij rijd ik naar Amsterdam Noord. Ik en google maps vinden het opgeven adres en ruim op tijd parkeer ik mijn auto. Ik moet plassen als een rund en er is geen wc te bekennen. Tja, wat moet, dat moet. Ik doe de portieren van mijn auto open en besluit wild te plassen. Door de deuren open te zetten, zit ik beschut en uit het zicht. Pff, dat lucht op. Ik moet lachen om de situatie, zit ik daar met mijn knot, bloemetjes in mijn haar, mooi wit jurkje aan, langs de kant van de weg te plassen.

 

Hilarisch, een dame in de struiken. Ik loop door een hek de werf van de jachthaven op, op zoek naar het opgegeven nummer waar de boot moet liggen. Het is 12.30 uur, de zon schijnt volop en het is tegen de 40 graden. Ik zie geen nummers op de steigers terwijl ik daar rondloop. Ik besluit Bas te bellen. Hij neemt meteen op en meldt dat zij er bijna zijn. Hij is met zijn stuurman. Ik wacht aan de weg en zie ze aan komen rijden. De ontmoeting is hartelijk en het voelt alsof ik hem al die jaren gewoon heb gezien. We pakken de draad zo weer op. Wat zie jij er goed uit, zegt Bas. Dank je wel, nou jij ook. Jij bent niets veranderd. Hij vraagt of ik weet hoe lang het geleden is dat we elkaar gezien hebben en dat we samenwerkte. Ja, daar heb ik onderweg over nagedacht, antwoord ik. Dat is 20 jaar geleden. Dat klopt, antwoord Bas lachend. Bas is een grote man met diepe stem en een gulle lach. Van geboorte een Hagenees. Hij woont al sinds lange tijd in Friesland. Hij stelt mij voor aan zijn stuurman, Ekke. Ekke is een echte Fries en ziet eruit als kapitein Iglo. Ook een grote stoere man. Hij heeft lange grijze haren en dito baard. Ik voel mij meteen op mijn gemak bij de heren.

 

Bas gaat de handel halen en Ekke helpt mij aan boord van de boot. Hij vertelt dat ze pech hadden met de boot en dat hij een oplossing heeft bedacht. De stuurkabel is defect en nu kan er niet gestuurd worden met het roer. Dit kan echter wel met de lange houten lat, vergeef mij heren dat ik naam even kwijt ben. Op die plek staat normaal de rookton waarin ze de paling aan boord van het schip roken. Dit kan dus nu niet, dus wordt de handel kant en klaar meegenomen uit het mooie Friesland. De ware is vanmorgen vers gerookt. Ekke houdt van duidelijkheid en meldt dat Bas de baas van de handel is, maar hij als stuuman de baas van de boot. Hij wijst mij mijn plek en vertelt dat ik niet in de weg moet zitten of staan. Lopen is optie vanwege de grootte van de boot. Ook vertelt hij dat hij, wanneer iemand in de weg staat of zit, dan best wat geirriteerd kan reageren omdat hij zijn vak zeer serieus neemt. Ik luister aandachtig en neem de regels in mij op. Dat gaat goed komen, want ik kan braaf zijn en luisteren als de beste. Ik leg uit dat ik blogs schrijf en foto’s en video’s maak ter illustratie. Dat ik niet (meer) verslaafd ben aan mijn telefoon, maar dat ik deze gebruik om gedurende de dag aantekeningen te maken voor mijn blog. Vaak denken mensen dat ik constant zit te appen, maar in werkelijkheid maak ik dus aantekeningen in mijn notitieapp voor mijn verhalen.

 

Ik stoor mij namelijk ook aan mensen die in gezelschap steeds op hun telefoon bezig zijn, dus voel ik de behoefte om uit te leggen dat ik niet contactgestoord ben. Duidelijkheid boven alles. Bas komt terug met de vis. Alles wordt in de koeling gedaan en gereed gemaakt voor vertrek. Dan wordt de motor gestart, gaan de trossen los en zijn we klaar voor om uit te varen. Yihaaa, whoehaaa, ik heb er zin in. Ik ben een blij ei. Schip ahoy! Behendig manoeuvreert Ekke de haven uit op deze zonovergoten dag. Ik kijk mijn ogen uit. Zo, zegt Bas, we beginnen de dag met een Prosecco. Ik krijg een glas in handen en gedrieën proosten we op een mooie, gezellige dag en goede verkoop. Onderweg vertelt Ekke veel over de panden waar we langs varen. Hij weet ontzettend veel en ik hang aan zijn lippen. De grappen en de grollen zijn niet van de lucht en uiteraard laat ik mij hierin niet onbetuigd. Drie bijzondere paradijsvogels op een oud klein motorbootje die vis verkopen op de Amsterdamse grachten bij een temperatuur van 40 graden. Alledrie goed gehumeurd, een flinke fosis humor en goed gebekt. Dit belooft wat. Ik geniet met volle teugen en neem alles in mij op. We varen langs prachtige woonboten, woonarken moet ik eigenlijk zeggen. Bas en Ekke zijn hier bekend en iedereen zwaait naar hen. Ze hebben vaste klanten en we zetten koers naar de eerste klant.

 

We meren aan bij een gepensioneerd echtpaar op een schitterende woonark van 2 verdiepingen. We worden hartelijk ontvangen. Ze wensen paling en graag gefileerd. Bas gaat aan het werk. Het is mij tot nu toe uitstekend gelukt om Ekke niet in de weg te zitten en het voelt alsof ik de beste 67 jarige man al eeuwen ken. Bas is bijna 60. Beide heren zijn gezegend met een nog redelijk strakke huid en ik vroeg onderweg aan hen wat het geheim daarvan is. Veel lachen, roken, drinken en lekker eten, was het antwoord van Bas. Minus het roken, sluit Ekke zich hierbij aan en vult aan met, doen waar je zin in hebt en waar je blij van wordt. Het zijn echte levensgenieters! Terwijl Bas de paling fileert en Ekke het schip aanlegt en een praatje maakt met de gedistingeerde man des huizes, complimenteer ik de statige doch zeer hartelijke vrouw des huizes met hun prachtige woonark. Wil je ark en de tuin zien? Vraagt de mooie vrouw op leeftijd. Dankbaar neem ik deze uitnodiging aan. Ik ga aan wal en loop achter de dame aan naar de werkelijk adembenemende tuin vol bloemen. Wat een magische plek. Vervolgens laat ze mij de binnenkant van de ark zien, die smaakvol is ingericht. Ik kijk mijn ogen uit.

 

Dan is de paling gefileerd en betaald en zijn we klaar voor vertrek. Ekke helpt mij galant weer aan boord en we nemen hartelijk afscheid, meren af en vervolgen onze vaart. Het geluid van de motor, de zon, het gezelschap en het uitzicht, zorgen er voor dat ik van top tot teen geniet. Wat voel ik mij een gelukkeling. Ekke blijkt een Friese boer te zijn die met jongeren heeft gewerkt. Zijn paarden speelden een grote rol bij de begeiding en dagbesteding van de jongeren. We hebben dus professionele raakvlakken en ik smul van zijn verhalen. Het ijs is al snel gebroken. Ik vraag wat zaken over het varen en de verkoop en de mensen. Het is een hoog muppetshowgehalte, zegt Ekke lachend. Daar vallen Ekke en Bas ook onder, bedenk ik geamuseerd. Ik vertel hen dat ik ze associeer met de 2 oude vrienden in logebak van de muppetshow, Waldorf en Städler genaamd. Deze twee heren op leeftijd mopperen wat af met veel humor en dat doen deze vrienden ook, vooral tegen elkaar. We lachen om de vergelijking en zij kunnen zich hier ook in vinden. Ekke vertelt dat Amsterdam op weg is naar elektrische boten.

 

Ik weet te vertellen dat ik weet dat dit niet per definitie beter is voor het milieu omdat de accu’s moeilijk te recyclen zijn en erg belastend voor het milieu. Dat is ook zo met elektrische auto’s en fietsen. Tja, het is simpel, zegt Ekke. Heb je wel eens een paard met een stekker gezien? Ik moet hier erg om lachen, maar besef de waarheid in deze opmerking. Ik zit nog steeds netjes op mijn plek en bedenk me dat het echt iets voor mij zou zijn om vandaag letterlijk tussen wal en schip te vallen. Met een vette glimlach op mijn gezicht vraag ik de mannen of dit al eens is gebeurd. Dit blijkt niet het geval te zijn en ik opteer er ook niet voor om de eerste te worden. Er schieten nog wat zinnen door mijn hoofd uit oud Hollandse tv series, zoals “de vis wordt duur betaald”. Hiermee werd bedoeld dat veel vissers het leven hebben lieten in noodweer op zee. Grappig hoe er vanalles door mijn hoofd schiet terwijl we varen. Ik maak foto’s, video’s en aantekeningen met en in mijn telefoon. Door de extreme hitte is het apparaat compleet van zijn padje en oververhit.

 

Dit resulteert in uitvallen en steeds weer af moeten koelen in de schaduw. Maar ook in de schaduw is het verzengend heet. Even baal ik, maar besef dat het is wat het is en ik maak er het beste van. Ik kan dus minder filmen en foto’s maken dan ik zou willen, het zij zo. Ik bedenk mij nu al dat ik zeker nóg een keer mee wil varen, dus dan is er een herkansing. De extreme hitte eist ook haar tol van de batterij, zou later blijken. We zijn via het IJ inmiddels aangekomen in de grachten van de stad. Ik hou van Amsterdam, van haar levendigheid en diversiteit. Weer vertelt Ekke over de geschiedenis en de prachtige panden. Ik maak hem een compliment over zijn kennis en zeg dat ik blij ben met hem als gids. Ekke neemt zijn taak uitermate serieus, zowel als kapitein/stuurman, maar ook als gids. Bas roept luidkeels, paling, vers gerookte paling, zalm, fijn gerookt en licht gekruid. Oesters, verse oesters, ganse dijen. Hiermee en met de boot en opvarenden, trekken we veel bekijks en toveren we een glimlach op het gezicht van Amsterdammers en toeristen. Er worden foto’s gemaakt en even voel ik mij een bn-er. Vanaf de kade roept een vrouw dat zij paling wil kopen.

 

We meren aan onder een brug en voorzien de vrouw van haar bestelling. Bas klimt richting brug en de vrouw bukt en pakt door de speilen van de brug haar paling aan. Het is een bijzonder schouwspel. Uit de kajuit klinken onvervalste Amsterdamse liederen van tante Leen, Johnny Jordaan, André Hazes en vele anderen. Bas en ik zingen luidkeels mee. Wat geniet ik hier van en de toehoorders en toeschouwers ook. We meren weer af onder de vakkundige leiding van Ekke en varen weer door naar de volgende gracht. Bas geeft dit aan via zijn marifoon en de mannen zijn trots op het feit dat ze bij de club van schippers horen die voornamelijk uit rondvaartboten bestaat. De sfeer is gemoedelijk en iedereen groet. Een enkeling is nieuwsgierig naar de vrouw met knot en bloemen in het haar, gehuld in witte jurk. Ik roep dat ik van het animatieteam ben. Wat zachter zeg ik tegen mijn scheepsmaatjes dat ik hoop dat het geen reanimatieteam wordt. We varen langs een grote woonboot waarvan alle ramen open staan. Er blijken 4 New Zeelandse toeristen in te logeren. Ze vragen wat we verkopen want ze verstaan natuurlijk geen Nederlands en hebben geen idee wat gerookte paling is. Het bord met het assortiment en prijzen is uiteraard ook in het Nederlands. De heren willen graag 2 dozijn oesters, das een goede verkoop. Klanten betalen contant of via een tikkie. Door schade en schande zijn Ekke en Bas wijs geworden en laten toeristen, die overigens niet vaak bij hen kopen, meestal vooraf betalen. Mochten ze niet betalen dan zit je met opengemaakte en van saus of vinegrait voorziene oesters.

 

Deze heren ogen uiterst betrouwbaar dus gaat Bas aan de slag om 24 oesters uit hun huisje te pulken. Dit doet hij snel en uiterst vakkundig. De heren geven borden aan door het raam waar Bas de lustopwekkende dode dieren op legt. Ondertussen praten Ekke en ik gezellig met de heren. Ik krijg een compliment over mijn outfit en ik bedank hartelijk. We liggen pal in de zon en Bas beschermd zijn hoofd met een geknoopte zakdoek. Het zweet gutst van zijn gezicht en ik veeg het op zijn verzoek af, zodat het niet op de oesters terecht komt. Ik ben blij dat ik eindelijk iets kan doen, want ik ben er voornamelijk tot nu toe voor de entourage en dat zal denk ik ook de rest van de dag mijn voornaamste rol zijn. Naast gezelligheid en humor brengen, uit volle borst(en) meezingen met Bas en de Amsterdamse volksliederen én niet in de weg staan of zitten. Ik zeg, best een belangrijke taak! Wanneer Bas alle oesters heeft opengemaakt en aan de vriendelijke heren heeft overhandigd en zij betaald hebben, varen we weer verder. Bas roept weer luidkeels wat we aan de mens brengen en begeleid zichzelf door met een klepel op de koperen scheepsbel te slaan. Hiermee trekt hij zeker de aandacht van mensen op de wal, in de huizen, kantoren, terassen en woonboten. Hij wisselt de tekst af in het Nederlands en Engels. Dan is het tijd voor koffie en een toiletbezoek, dus meren we aan bij een kroeg in de Jordaan en gaan van boord.

 

Galant word ik door de heren steeds van en aan boord geholpen. Ekke zegt, kom op, even een geintje. Hij pakt mijn hand en samen lopen we hand in hand het terras op van de oudste kroeg van de Jordaan Papeneiland genaamd. Deze is gevestigd op de hoek van de Prinsengracht en de Brouwersgracht. De op leeftijd zijne kroegbaas zit voor zijn etablissement en kijkt verbaasd naar Ekke en mij. Dit is mijn vriendin, zegt Ekke. De oude kroegbaas tovert een brede glimlach op zijn gezicht en ik word goedgekeurd. Lachend nemen we plaats op het terras. We genieten van een heerlijk kopje koffie en de heren, Bas heeft zich ook bij ons gevoegd, smullen van een grote punt appelgebak met slagroom. Een toiletbezoek biedt opluchting. Er komen 2 heren op leeftijd aanlopen, maken een praatje met ons in een onvervalst Jordanees accent en strijken neer aan het tafeltje naast ons in de schaduw. Voordat ik het weet zingen we met z”n allen Amsterdamse volksliederen. Andere gasten zingen ook mee en we trekken bekijks van voorbijgangers. Dit is de vaste stek om even rust te pakken, te eten en drinken en een toiletbezoek te brengen. Oh, ik hou van Amsterdam en ik hou van mensen. Er komt een echtpaar aanlopen die zich in de herfst van het leven bevinden. Wat een mooe vrouw. Ze ziet er prachtig uit, mooie kleding, hakjes aan, mooie make up een dito kapsel. Ik maak haar een compliment, dat ze vol gratie in ontvangst neemt. Ze zoeken Bas, want ze willen paling kopen. Bas hobbelt met ze mee en bedient de klant. Na een 2e kopje koffie is het tijd om weer aan de slag te gaan en varen we weer verder over de grachten. Veel huizen zijn hermetisch afgesloten vanwege de extreme hitte en op straat is het minder druk dan normaal. De verkoop loopt gestaag.

 

Eigenlijk is het te warm voor een goede verkoop, vertellen de heren. Het beste verkoopweer is rond de 21 graden met een zonnetje. Nou dat zonnetje doet erg haar best, want de barometer tikt de 40 graden aan vandaag. Toch is het op de boot goed uit te houden. Ik smeer met een hoge factor en Ekke vraagt of ik zijn armen in wil smeren terwijl hij de boot door de grachten en langs andere boten stuurt. Ik, als ketelbinkie, smeer liefdevol de armen van onze stuurman in. Uiteraard zijn de grappen en grollen niet van de lucht. Hoe we op het onderwerp spanking terecht komen, weet ik niet meer, maar gelachen dat we hebben. Inmiddels zijn we een geolied trio. Ik voel me dankbaar en ik geniet met volle teugen. Hoe kan het ook anders met deze twee levensgenieters en levenskunstenaars. Ik laaf mij aan de kennis van Ekke die hij heeft en graag deelt over de

rijke historie van Amsterdam. Deze trotse Fries is ook trots op Amsterdam. Heerlijk, wat een bijzondere man. Gedurende dag leer ik hem steeds beter kennen. Ekke heet Atsma van achteren en ik grap dat ik dat wel kan onthouden en vraag of hij familie is van Barry. Dat brengt ons op het onderwerp film. Hij blijkt in diverse films en series een kleine rol te hebben gespeeld en vertelt hier vol trots en erg beeldend over. Super gaaf om hem steeds beter te leren kennen.

 

De gesprekken zijn mooie dia- en triologen. Van alle kanten is er oprechte interesse en bewondering. De tijd vliegt voorbij. Ondetussen is de Jordaanse volksmuziek vervangen door klassieke muziek, ook erg mooi. Bas kan prachtig zingen en zingt ook dit repertoire uit volle borst mee. Dit is niet weggelegd voor mij, dus hier haak ik vocaal af, maar geniet ontzettend in stilte, hetgeen al een wonder op zich is. Niet dat ik niet stil kan zijn, maar in gezelschap laat ik mij meestal niet onbetuigd. Ik neem alle indrukken, kleuren, geluiden en geuren in mij op. Ik maak niet alleen foto’s en video’s met mijn telefoon, voor zover deze niet van zijn padje is door de hitte, maar ook in mijn hoofd en in mijn hart. Dit is genieten to the max! Ondertussen varen we nog steeds over de grachten. Er vaart een prachtige sloep langszij en ze vragen wat we verkopen. Het is een prachtig Brabants gezin, bestaande uit vader en moeder, twee dochters en een schoonzoon.

De man des boot vraagt of we legaal zijn en Bas antwoordt dat hij zijn vergunningen in orde heeft en somt op wat we aan de mens brengen. Weer vraagt de man, die kennelijk meer op zenden dan ontvangen staat, of we legaal zijn. Bas kijkt de boot in en antwoordt laconiek met zijn hoofd richting de vrouwen knikkend, zijn die vrouwen legaal? Daar wordt smakelijk om gelachen en het breekt het ijs. IJs, waar ijs?

 

De familie bestelt broodjes zalm en paling. Tijdens de bestelling klaarmaken komt er een mooi gesprek op gang. De man blijkt zijn sporen, lees geld, verdiend te hebben met pannenkoeken bakken. Hij heeft meerdere restsurants, waarop Bas gevat antwoordt, jij bakt zelf zeker geen pannenkoek meer? Dat blijkt te kloppen. Ze wonen en genieten in en van Amsterdam. De twee horecafanaten kletsen honderd uit en dan blijkt dat de man de vader van Bas goed heeft gekend. Deze had vroeger een horecaonderneming in Brabant. Hoe klein kan de wereld, nou ja Nederland, zijn. De man toont oprechte interesse naar ons en vraagt naar mijn rol in dit geheel en wat ik in het dagelijks leven doe. Vol trots en met passie vertel ik over El Arte de la Vida. Wanneer ik zeg dat ik met getraumatiseerde jong volwassenen werk, vraagt hij nuchter of zij hun trauma’s niet zelf op kunnen lossen. Ik vind dit een merkwaardige vraag en voel niet echt de behoefte om hier op in te gaan. Kennelijk heeft de beste man geen idee hoezeer sommige mensen getraumatiseerd zijn en wat een impact dit op een mensenleven kan hebben.

 

Gelukkig maar, want dit betekent hoogstwaarschijnlijk dat hij geen trauma’s kent en ook niet in zijn nabije omgeving. Houden zo, zullen we maar zeggen. Bas en de Brabander zitten op hun praatstoel, terwijl het gezin geniet van de gekochte delicatessen. Bij Ekke hoor ik een zucht ontsnappen en ik kijk hem aan. Zo gaat het altijd, zegt hij. Op dit soort momenten is de handel ondergeschikt en dat heeft ook weer zijn charme. Ik ben het roerend met hem eens. We krijgen een wijntje aangeboden en in de eerste instantie sla ik beleefd af. Ik ben een matige drinker en drink nagenoeg nooit overdag. Alcoholische drankjes zitten meteen in mijn enkels. Voeg daar de extreme hitte en mijn gastric bypass aan toe en je hebt het recept klaar om tussen de wal en schip te kukelen. Dan denk ik, yolo en neem toch een wijntje aan dat overigens erg lekker smaakt. Dan is het toch echt tijd om weer door te varen. We nemen hartelijk afscheid en vervolgen onze vaart. We komen langs een prachtige sloeb die aangemeerd ligt en waar 2 dertigers de voorbereidingen treffen voor een feestje. Een 3e man komt op zijn scooter aangereden met een enorme hoeveelheid zakken ijs. De drank wordt gekoeld en er gaan hapjes en zakken chips en nootjes aan boord.

 

Het stel heeft zin in paling en we gaan langszij liggen. Met een lange stok met haak, enter ik de boot en hou met al mijn kracht beide boten vast. Is dat jouw taak vandaag? Vraagt de man. Yep, antwoord ik. Ik heb vandaag geluk, want gisteren werd ik als anker gebruikt. Ik heb de lachers op mijn hand. Wat zie jij er trouwens prachtig uit, zegt de man. Ja, beaamt de vrouw en voegt toe dat hij niet zo scheutig is met complimenten. Tja, dat krijg je na tien jaar huwelijk, antwoord de man. Ondertussen is de bestelling klaar en staan hun gasten op de wal te wachten. Ze gaan met toeristen op stap die de boot voor een feestje gecharterd hebben. We wensen hen veel plezier en behouden vaart en vertrekken met een schip ahoy. Ineens verlaat Ekke zijn felbegeerde plaats en laat mij een stukje varen. Dat valt nog helegaar niet mee. Ik krijg nog meer bewondering voor deze man en zijn vaarkunsten. Ik draag het roer weer graag aan hem over. We zetten koers naar

Cafe Bouwman. Het is weer tijd om de inwendige mens te versterken en om een sanitaire stop te maken. We genieten van heerlijke verse gehaktballetjes in een werkelijk fenomenale rode saus en een wit broodje dat we gretig in de verrukkelijke saus dippen. Het is een culinair orgasme. Op het terras strijkt een Frans gezelschap neer en Bas voert een gesprek met een van de mannen. Wat er toe leidde weet ik niet, maar ineens zingen Bas en de stokbroodmeneer Franse chansons. Het is inmiddels 19.30 uur en we gaan weer aan boord om onze tocht voort te zetten.

 

Het is afgekoeld tot rond de 30 graden. De batterij van mijn telefoon is bijna leeg. Mijn pokkie heeft zich kranig geweerd vandaag. Leeg is leeg dus dat is dat. Ik schiet nog zoveel mogelijk foto’s en video’s en maak aantekeningen voor mijn verhaal. Ik maak me niet druk over mijn bijna lege batterij want ik sla ook op in mijn hoofd. Ik begin moe te raken en het is nog steeds benauwd. Toch heb ik het reuze naar mijn zin. Ik heb een blikke reet van op de harde reling zitten. Eigen schuld, want vanmorgen bood Ekke mij een kussentje aan om op te zitten en ik heb deze vriendelijke geste afgeslagen. Nu besluit ik toch om op het kussentje te gaan zitten en dat zit toch écht een stuk comfortabeler. Volgende keer minder eigenwijs zijn, neem ik mij voor. We varen weer een boot voorbij met een groep vriendelijke en blije mensen die na een dag werken, in goed gezelschap het ruime sop hebben gekozen. Ze willen graag paling, nou dat kan geregeld worden. Op de kade trekt de zoveelste groep toeristen voorbij en ze fotograveren er lustig op los. Ook vanuit de rondvaartboten wordt er regelmatig een foto van ons genomen. Ik grap, straks hang ik ergens in China boven iemands bed met een nietje in mijn navel.

 

We varen langs Artis en ik bewonder de prachtige tuin. De geur is minder prettig. Je ruikt de poep van de dieren en dat is natuurlijk niet gek met deze temperaturen. Ik kan nog steeds filmen gelukkig en leg een stukje van de vaart vast. We verkopen hier en daar nog wat. Het is geen slechte dag qua verkoop, maar ook geen topdag. Ondertussen gaat de zon langzaam onder en dat biedt een adembenemend schouwspel. Ik kan nog een paar foto’s nemen en dan is het toch écht gedaan met mijn batterij. Helaas kan ik de uiteindelijke zonsondergang niet meer vastleggen. Mooie reden om nog eens mee te varen, want dat ga ik zéker doen. We varen weer over het IJ terug naar de haven. Bas vraagt of we zin hebben in een kopje soep, nou dat hebben we alledrie. Even later houd ik een dampende kop champignonnesoep vast waar ik een vers wit broodje in doop. Wederom genieten to the max. De hele dag was genieten, ik ben zo dankbaar voor deze ervaring. Tegen 22.00 uur varen we de jachthaven in Amsterdam Noord in. Het is schemerdonker en stil. Mooi moment voor bezinning en dankbaarheid. Mijn lijf is erg stram en pijnlijk, maar dat heb ik graag voor deze dag met een dubbele, dikke gouden rand, over. Ekke vaart de boot moeiteloos naar de aanlegsteiger. Hij legt de boot vast en Bas en ik maken nog een praatje in de kajuit. Ik krijg paling en gansedijen mee, lekker. Dan is het tijd om afscheid te nemen. We bedanken elkaar voor de bijzondere dag en sluiten af met knuffels. Ik ga zeker nog een keer mee en ben van harte welkom. Ekke maakt mij attent op het feit dat er bij de in- en uitgang van de jachthaven een openbare toilet is. Een bezoek aan deze faciliteit is zeer wenselijk voordat ik in de auto stap. Wanneer ik echter langs het toilet loop, komt mij een penetrante lucht tegemoet en besluit het er niet op te wagen. Ik besluit de dag zoals ik haar begonnen ben, met wild plassen. Ik rijd met een pijnlijk lijf en ontzettend moe, maar ook blij en zeer dankbaar naar huis.

 

Life is Go(o)d, I love my life!🙏🏻❤

 

 

0